Wie door het landschap rond Orvelte loopt, voelt hoe alles hier samenkomt: essen, beekdalen, houtwallen en oude zandpaden die hun eigen verhaal vertellen. Voor Mathijs ten Bork, directeur van IVN Noord Nederland, is dit gebied meer dan werkterrein. Hij groeide vlakbij op in Balinge en woont nu in Westerbork. De liefde voor natuur én onderwijs kreeg hij van huis uit mee. “Onderwijs en natuur hebben altijd een vanzelfsprekende plek in mijn leven gehad,” vertelt hij.
Zelf stond Mathijs jarenlang voor de klas, voordat hij bij IVN aan de slag ging als projectleider onderwijs en later directeur van IVN Noord Nederland werd. Zijn drijfveer is helder: de natuur terugbrengen in de harten van mensen. Zoals hij zegt: “We vergeten soms dat we zelf óók natuur zijn. Die bewustwording gun ik iedereen.”
De Veldhoeve: leren in het veld
Net buiten Orvelte ligt De Veldhoeve, het IVN veldstudiecentrum waar jaarlijks talloze schoolklassen, studenten, docenten en groepen uit heel Nederland komen. Ze volgen er veldlessen, werkweken en programma’s waarin de natuur het klaslokaal vormt. “In een rondje van een paar kilometer zie je hier zó veel verschillende landschapstypen,” vertelt Mathijs. “Dat maakt deze omgeving uniek voor natuureducatie.”
Het tolhuisje
Mathijs’ band met Orvelte gaat ver terug. Als kind hielp hij zijn vader bij de bijenexpositie bij het tolhuisje. Zijn broer werkte in het kleine entreehokje waar bezoekers kaartjes kochten voor ambachten en exposities. Aan die periode bewaart hij warme herinneringen: het dorp, de omgeving, de sfeer van vroeger.
Wanneer Mathijs nu door Orvelte loopt, ervaart hij herkenning en verbondenheid met de omgeving waarin hij is opgegroeid. De rust, de natuur en het landschap maken dit voor hem een plek met een echt Drents karakter.
Zijn wens voor Orvelte
Over zijn wens voor Orvelte zegt hij: “Dat de bezieling van Orvelte blijft en dat we door soms bewust te kiezen om dingen niet te doen het landschap echt in ere kunnen houden.”
Hij vervolgt: “Door niet alleen zorg te dragen voor de gebouwen, oude ambachten en het landschap, maar ook anderen eraan te weten verbinden. Ik denk dat dat belangrijk is. En om daar met elkaar samen voor te staan en daar ook trots op te zijn.”