Niet blijven hangen in wat niet kan, maar kijken naar wat wél kan.
Ze trouwden jong. Henk was twintig, Mirjam achttien. Inmiddels zijn ze 45 jaar samen. Hun leven verliep niet volgens een strak plan, maar wel volgens een duidelijke lijn: hard werken, verantwoordelijkheid nemen en bouwen met wat er is.
Henk begon na de middelbare school in de bouw. Leren uit boeken lag hem minder. “Ik was liever bezig met mijn handen,” verteld Henk.
Later werkte hij dertien jaar in de woningstoffering. In diezelfde periode voetbalde hij op hoog niveau. Op 25 jarige leeftijd werd hij gevraagd als tweede keeper bij FC Emmen. “Dat heb ik in overleg gedaan,” zegt hij. “Ik wilde wel voetballen, maar niet ten koste van mijn gezin en werk.”
Toen Mirjam nog klein was, verhuisden haar ouders van Soest naar Westerbork. Ze begonnen een antiekwinkel. Het werd een plek waar mensen niet alleen kwamen kijken, maar bleven hangen. Wat klein begon, groeide uit tot restaurant De Ar.
Jong gezin, grote plannen
Zelf rondde Mirjam de mavo af en ging daarna een jaar werken bij een bouwbedrijf in Elp. Ze trouwde jong met Henk, omdat ze zwanger was. Na de geboorte van hun dochter Gerda, zorgde Mirjam overdag voor haar dochter en ’s avonds volgde ze twee jaar lang een avondopleiding aan het Drenthe College. Twee avonden per week dook ze in boekhouden, verkoopbevordering, economie, Nederlands en recht en wetskennis. In die jaren werd ook hun zoon Roel geboren. Werk, studie en jonge kinderen liepen door elkaar heen. Hier werd het fundament gelegd voor wat later hun gezamenlijke ondernemerschap zou worden.
Ondernemen als familie
In 2004 namen Henk en Mirjam restaurant De Ar over. Ze runden het samen. Lange dagen, weinig vrije avonden. “Acht dagen in de week,” zegt Mirjam lachend. Hun kinderen groeiden verder op tussen de tafels en in de keuken. Werken en gezin liepen elke dag in elkaar over.
Een nieuwe fase in Orvelte
De stap naar Orvelte betekende een nieuwe fase. Toen De Schenkerij vrijkwam, besloot Mirjam de kans te grijpen. Waar ze in Westerbork samen het restaurant runden, kreeg Mirjam hier voor het eerst haar eigen plek. “We kunnen goed samenwerken,” zegt ze, “maar ik vind het ook fijn om een eigen ding te hebben.”
Henk hielp op de achtergrond waar nodig. Hij sloopte, timmerde en bouwde zelf de eerste keuken met vele materialen die al aanwezig waren in De Schenkerij. “Tafels en andere meubelstukken gebruikte ik om de keuken te bouwen. Alles is knus, maar wel functioneel.”
Henks moeder zorgt voor de klederdracht waarin het personeel bedient.
Bij de start hielden ze open huis voor de bewoners van Orvelte. De deuren stonden open, de koffie klaar. “Je moet laten zien wat je doet.” Ondernemen in een dorp vraagt zichtbaarheid en geduld.
Het Bakkershoes
Een paar jaar later kwam ook Het Bakkershoes erbij. Een charmante bakkerswinkel in een nostalgisch ingerichte boerderij. Hier worden dagelijks kniepertjes, appeltaartjes en kruidkoek gebakken. In de woonkamer kunnen bezoekers neerstrijken voor een kop koffie of thee.
Ondernemen in Orvelte bleek anders dan in Westerbork. Hier is het ritme van het seizoen voelbaar. Zomers vol bezoekers. Winters waarin het stil kan zijn. “In de zomer moet je je buffer maken voor de winter,” zegt Henk nuchter.
Toen alles stilviel
Corona bracht dat ritme abrupt tot stilstand. Toen de horeca dicht moest, moesten ze creatief zijn. Het idee van een houten poffertjeskraam voor de deur ontstond. Het was een oud marktkraampje, een kacheltje erin, de klep open.
Hieruit serveerden ze de wandelaars koffie en broodjes. Het liep ontzettend goed, vooral door mond tot mondreclame. “Meer omzet dan een gewone winterzondag,” zegt Henk. “We bleven niet hangen in wat niet kon, maar gingen kijken naar wat wél kan.”
De Winkelbrink
In diezelfde periode kregen ze de mogelijkheid om de winkel naast het restaurant over te nemen. Ze namen de hele voorraad over en bouwden stap voor stap hun eigen kledingassortiment op. Wat begon als een praktische uitbreiding groeide uit tot een volwaardige winkel. “We dachten dat het tijdelijk zou zijn,” zegt Mirjam, “maar het bleek precies te passen.”
Tegenwoordig is De Winkelbrink een verrassende ontdekking voor iedereen die houdt van aparte én betaalbare mode.
Wonen in Orvelte
“Ik heb altijd gezegd dat ik niet in Orvelte wilde wonen,” zegt Henk. “Toen we de winkel overnamen, plaatsten we een bed in het woongedeelte van de boerderij en gingen we één nacht proefslapen. We werden wakker en dachten allebei: wat is dit een fijne plek. Wat een rust.”
Mirjam glimlacht. “Deze plek voelt elke dag als vakantie.”
Hun dochter en schoonzoon runnen sindsdien restaurant De Ar in Westerbork.
Kleine musea
Wie binnenstapt in De Schenkerij, De Winkelbrink of Het Bakkershoes waant zich soms in een klein museum. Overal staan en hangen spullen met een verhaal. Veel daarvan is inmiddels ook te koop. Wat jarenlang verzameld werd, mag nu een nieuw thuis vinden.
“Ondernemen doe je nooit alleen”, zegt Mirjam. “Door de jaren heen bouwden we een team om ons heen van mensen die hier al lange tijd werken en zichtbaar op hun plek zijn. Gastvrije mensen, betrokken, met plezier in hun werk. Zonder hen zou het niet lukken. Samen vormen we een hecht team dat de zaak draagt.”
Dorpsleven aan tafel
Naast de vele toeristen zitten er regelmatig bekende gezichten aan de tafels in De Schenkerij. Kaartavonden, koffie op zondagochtend, gesprekken over van alles en nog wat. “Die zondagochtenden zijn in plaats van de kerk,” zegt Henk. “Iets wat vanzelf vanuit de behoefte van het dorp is ontstaan.”
Visie op Orvelte
Als het over de toekomst van Orvelte gaat, kijken ze praktisch. Mooie plannen zijn waardevol, maar ze moeten uitvoerbaar zijn. Wie onderhoudt het? Wie betaalt het? Hoe blijft het haalbaar in de winter? Henk: “Het zou mooi zijn als we als ondernemers van Orvelte van een overleefmodus naar een leefmodus kunnen.”
En hun eigen toekomst?
Ze zien zichzelf de komende jaren rustig richting hun pensioen werken.
Donderdag en vrijdag houden ze bewust gesloten om tijd te maken voor het gezin. Inmiddels zijn ze niet alleen ouders, maar ook opa en oma. Hun dochter Gerda en schoonzoon John hebben een zoon van vijftien. Hun zoon Roel en schoondochter Irma hebben een zoontje van vier en een dochter van twee.
Henk mist geen enkele thuiswedstrijd van FC Emmen met zijn kleinzoon Ruben.
Mirjam zit nog vol plannen. Henk bewaakt het tempo. Zo houden ze elkaar al 45 jaar in evenwicht.
