Het was een grijze herfstdag. De bomen, beroofd van hun bladeren, stonden er wat somber bij en de regen was onophoudend aanwezig. En toch leek de zon een beetje te schijnen binnen in de Schenkerij in Orvelte. Daar ontstond namelijk een warm gesprek tussen Henk Soorsma en Elles de Rapper, twee nieuwe bewoners van het dorp, die vertelden over hun weg naar Orvelte en hun plek in de adviesraad.
Henk:
Ik ben Henk Soorsma, 65 jaar en sinds kort met pensioen. Samen met mijn vrouw Yolanda en onze hond woon ik aan de Dorpsstraat in Orvelte. We hebben vier kinderen en vier kleinkinderen. Ik heb bijna veertig jaar bij het Rijk gewerkt, bij verschillende ministeries.
We woonden jarenlang in Ede, maar toen mijn pensioen dichterbij kwam wisten we dat we een nieuwe fase wilden. Een plek in de natuur, waar je zo het groen in loopt met de hond. We hebben overal in het land gekeken, maar toen we vorig jaar Orvelte en onze huidige woning, vlak voor Kerst, binnenstapten waren we direct verkocht.
Elles:
Dat herken ik. Wij kwamen uit Leiden en wilden in coronatijd meer de natuur in met onze jachthonden. Harry, mijn partner, vertelde dat hij een boerderij had gezien die hem deed denken aan die van zijn opa en oma. In Orvelte. Laten we daar gewoon even kijken, zei hij.
Toen we bij de boerderij aan het Oranjekanaal aankwamen met de makelaar bleek het precies de dag te zijn waarop er een dakkoffer met een lichaam in het kanaal was gevonden. Een vreemde samenloop van omstandigheden en je zou niet meteen denken: wat een fijne eerste ontmoeting met Orvelte. Maar ondanks dat voelde het huis wel meteen goed.
In dezelfde periode ging mijn zus, die het downsyndroom heeft, achteruit met haar gezondheid. Ik had altijd gezegd dat ik voor haar zou zorgen als die dag zou komen. En daarnaast ging mijn dochter net het huis uit. Alles wees dezelfde kant op: het was tijd voor een nieuwe plek. In 2022 verhuisden we naar onze boerderij aan het Oranjekanaal.
Henk:
Bijzonder hoe dat gaat. Wij hadden ook vanaf het begin het gevoel dat de plek en het moment klopte. Elke keer als ik de voordeur uitloop word ik geraakt door hoe romantisch het hier aanvoelt.
Elles:
Het is hier heel mooi en het fijnste vind ik het gevoel dat ik me hier onder mijn eigen soort mensen bevind. Ik heb in veel provincies gewoond, maar hier valt alles op zijn plek. De humor, het tempo, de openheid. Mensen zijn authentiek en warm. En doordat we meteen actief werden in het verenigingsleven, leerden we het dorp snel kennen.
Henk:
Wij hebben eerder op plekken gewoond waar het moeilijk was om tussen mensen te komen. Hier is dit helemaal niet. En de Drentse taal gaat me trouwens goed af, misschien door mijn Friese roots.
Elles:
Met de Friese roots van mijn ouders kan ik het Drents ook goed volgen. En dat is wel belangrijk, want als je de humor begrijpt ben je al verbonden. Het leven hier is rustiger maar voller. De natuur en het verhaal van het landschap zitten overal in verweven.
Henk:
De bewoners zijn heel open en verwelkomend. Dat geeft ons het gevoel dat we erbij horen.
Elles:
Ik loop hier na een vergadering in het donker naar mijn auto en ik hoef niet over mijn schouder te kijken of mijn sleutel stevig in mijn hand te houden. Die rust had ik in Leiden niet.
Henk:
Onze kinderen moesten wel wennen dat we zo ver gingen wonen. Ze kwamen eerder bijna elke dag langs. Even een kort praatje tijdens een kop koffie. Nu blijven ze vaker een heel weekend, waardoor onze gesprekken ook dieper gaan. Daar hoopten mijn vrouw en ik stiekem al een beetje op.
Elles:
Mijn dochter ziet het hier als vakantie. Buiten zijn, stilte, wandelen en spelen met de honden, zwemmen in een helder bosmeertje. Het laadt haar op.
Op een bepaald moment, terwijl de regen nog goed aanwezig was buiten, en ze hardop deelden hoeveel ze in elkaar herkenden als het ging om Orvelte en haar mensen, gaf Henk spontaan een boks op Elles haar bovenarm. Elles schoot in de lach.
Elles:
Kijk. Dit bedoel ik dus. Hier kan je dus echt gewoon jezelf zijn. Ik had jou ook zo’n boks kunnen geven. Geen facade, geen omwegen. Gewoon mensen die elkaar als gelijkgestemden herkennen.
Over de adviesraad
Henk:
We kregen in de zomer een briefje in de bus met informatie over de adviesraad. Ik wist meteen dat ik wilde meedoen. Ik heb door mijn pensioen alle tijd en wil graag iets betekenen voor het dorp.
Tijdens onze laatste adviesraadsvergadering werd ik benoemd tot voorzitter. Hoewel vergaderen mijn hele werkzame leven mijn vak was, merkte ik meteen dat dit anders is dan in Den Haag. Daar leerde ik om mijn gevoelsantennes uit te zetten, mag ik ze hier in Orvelte juist weer leren te gebruiken. Dat wordt voor mij ook een mooie leerzame les.
Elles:
Ik heb in het maatschappelijk werk en later als verpleegkundige gewerkt. Iets betekenen voor anderen past bij mij. Ik heb nu de rol van notulist en wil vooral voorkomen dat goede ideeën en voorgenomen acties op de plank verdampen, ik wil de voortgang bewaken. Ik hoop dat we bijdragen aan het behouden van wat Orvelte zo bijzonder maakt. Oh en waar ik mij hard voor ga maken is dat we niet alleen kijken naar de kern van het dorp maar ook naar de schil er omheen. Die inwoners horen er net zo goed bij.
De vijf vragen
Waar mag je s nachts voor wakker gemaakt worden?
Elles: Pizza.
Henk: Laat mij maar lekker doorslapen, maar áls je me wakker maakt, speel ik graag een bordspel met mijn kinderen.
Hoogtepunt in je leven
Elles: De geboorte van mijn dochter.
Henk: De geboortes van onze kinderen en later de kleinkinderen.
Dieptepunt
Elles: De scheiding van de vader van mijn dochter.
Henk: Een zware herniaoperatie waar ik erg tegenop zag.
Grappig moment
Elles:
Een van de meest grappige momenten was in Orvelte. We waren nog maar net in het dorp komen wonen aan het Oranjekanaal en hadden geen idee dat Orvelte dus een dorpskern had. We namen een andere route dan normaal en kwamen uit op een terrein dat veel drukker was dan we hadden verwacht. Borden met P1 en P2. Ik dacht hebben ze hier een pretpark vlakbij ons huis ofzo? Alles hadden we van te voren uitgezocht voordat we het huis gingen kopen, van bestemmingsplan en weet ik veel hoeveel andere documenten. Maar we wisten allebei niet dat Orvelte zo’n prachtig dorp was. Ik vond het al verrassend dat zoveel mensen in Leiden zeiden: “Oh, Orvelte, dat ken ik wel.”
Henk:
Mijn meest grappige blunder speelt zich af op een parkeerterrein. Een enorme vlakte, helemaal leeg. En precies in het midden één paal. Ik reed achteruit, maakte een kleine bocht en daarna omhelsde mijn bumper die ene paal.
Wens voor Orvelte
Elles: Dat het dorp levendig blijft, met ruimte voor jong en oud door elkaar in elk seizoen. En dat het een oerdorp blijft.
Henk: Dat ambachten weer meer terugkeren en weer zichtbaar worden in het dorp. Vooral de ambachten in relatie tot voeding. Dat zou ik echt fantastisch vinden.